Η καλλιέργεια της ελιάς εμφανίζεται από την αρχαιότητα στην Ελλάδα. Η πρώτη ελιά κατά την μυθολογία φυτεύτηκε στην Ακρόπολη από την θεά Αθηνά, στο ναό του Ερεχθείου Μορίου Διός γι' αυτό και ονομαζόταν Μορία Ελέα. Ήταν ιερό δέντρο για τους Έλληνες, σύμβολο σοφίας, ειρήνης και νίκης. Με κλάδο ελιάς έρχονταν αγγελιοφόροι για τη σύναψη ειρήνης. Με κλάδο ελιάς (κότινο - αγριελιά) στεφάνωναν τους ολυμπιονίκες. Στην πλούσια ελληνική γραμματολογία συναντάμε το ελαιόλαδο στη διατροφή, τον αθλητισμό, τον καλλωπισμό, στις προσφορές στους θεούς, στην ιατρική, σαν φωτιστικό καύσιμο. Το ξύλο της ελιάς χρησιμοποιείτο σαν καύσιμο, στην ξυλουργική και ξυλογλυπτική.
Εκτός από τα αρχαιολογικά ευρήματα έχουμε και αναφορές όπως του Ομήρου που το ονομάζει "ατόφιο υγρό χρυσάφι ", του Αισχύλου που ονομάζει την Σάμο "Ελαιόφυτον" και πολλών άλλων. Ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις περίφημες "ελαίες της Σικυώνος" κάτι που δείχνει ότι η ελιά υπήρχε στην Κορινθία από τα αρχαία χρόνια. Απ' αυτά καταλαβαίνουμε γιατί η ελιά ήταν το ιερό δέντρο των Ελλήνων άμεσα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό, την θρησκεία και την οικονομία της αρχαίας Ελλάδας.
